Loading...

Κυριακή, 31 Οκτωβρίου 2010

20 «ακριβά» τραγούδια της Μελίνας και της Λιζέτας



1. Ητανε αέρας – Λιζέτα Καλημέρη (Γ. Καζαντζή – Γ. Χρονά)
2. Να βάλω τα μεταξωτά – Μελίνα Κανά (Σ. Μάλαμα – Γ. Τσατσόπουλου)
3. Παραβάτες – Λιζέτα Καλημέρη (Μ. Χανιώτη – Θ. Παπακωνσταντίνου)
4. Μ’ ένα γιατί – Μελίνα Κανά (Σ. Μάλαμα – Γ. Τσατσόπουλου)
5. Σαλώμη – Λιζέτα Καλημέρη (Λουδοβίκου των Ανωγείων)
6. Γυναίκα της ερήμου – Μελίνα Κανά (Ο. Περίδη)
7. Χαρτορίχτρα – Λιζέτα Καλημέρη (Λουδοβίκου των Ανωγείων)
8. Αρνηση – Μελίνα Κανά (Θ. Παπαδόπουλου – Σ. Παπαδοπούλου)
9. Λες και τα ονειρεύτηκα – Λ. Καλημέρη (Χ. Τσιαμούλη – Α. Αποστολόπουλος)
10. Αερικό – Μελίνα Κανά (Θ. Παπακωνσταντίνου)
11. Δυόσμος και κανέλα – Λιζέτα Καλημέρη (Μ. Χανιώτη – Λ. Καλημέρη)
12. Λένε – Μελίνα Κανά (Σ. Μάλαμα – Μ. Ρασούλη)
13. Σαν καταιγίδα – Λιζέτα Καλημέρη (Γ. Καζαντζή)
14. Φεϊρούζ – Μελίνα Κανά (Θ. Παπακωνσταντίνου)
15. Θα γίνει η αγάπη λημέρι – Λιζέτα Καλημέρη (Αρμός)
16. Μικρούλα στιγμή  Μελίνα Κανά (Θ. Παπαδόπουλου – Σ. Παπαδοπούλου)
17 Ερωτα – Λιζέτα Καλημέρη (Γ. Καζαντζή – Μ. Ρασούλη)
18. Όταν τραγουδάω – Μελίνα Κανά (Θ. Παπακωνσταντίνου)
19. Με τους περαστικούς – Λιζέτα Καλημέρη (Γ. Καζαντζή – Ελένης Φωτάκη)
20. Μόνο κόκκινο – Μελίνα Κανά (Π. Θαλασσινού – Θ. Γκόνη)

Παρασκευή, 29 Οκτωβρίου 2010

Η «Ισαλος γραμμή» του Γιώργου Καζαντζή: Δίσκος φορτωμένος… όσο πρέπει

Η είδηση κάθε καινούριας δισκογραφικής δουλειάς του Γιώργου Καζαντζή δεν αποτελεί έκπληξη για όσους τον γνωρίζουν καλά. Με δικό του στούντιο ηχογράφησης, τεράστιες γνώσης παραγωγής, καλούς φίλους μουσικούς και «συρτάρι γεμάτο» με τραγούδια, ο Καζαντζής «χτυπάει» περίπου κάθε δύο χρόνια κι έπειτα εξαφανίζεται στο υπόγειο της Καλαμαριάς.


Πέμπτη, 28 Οκτωβρίου 2010

Μελίνα Κανά – Λιζέτα Καλημέρη: Μια εποχή που… μας λείπει



Τη σύγχρονη ελληνική μουσική παραγωγή που κάποιοι την ονομάζουμε «έντεχνη»,  έμαθα νοητά να την μετρώ από την «Εκδίκηση της γυφτιάς» και μετά. Η καταξίωση του Νίκου Παπάζογλου αλλά, κυρίως, η δυνατότητά του να ηχογραφεί δίσκους σε δικό του στούντιο και να πραγματοποιεί συναυλίες που ο ίδιος διοργάνωνε, αποτέλεσε παράδειγμα αυτάρκειας σε με νέα «φουρνιά» καλλιτεχνών αλλά και αυτοπεποίθησης, να δοκιμάσει τις δυνάμεις της έχοντας από κοντά δισκογραφικές εταιρίες και ραδιοφωνικούς σταθμούς.



Δύο από αυτά τα «παιδιά» της τότε νέας γενιάς είναι η Λιζέτα Καλημέρη και η Μελίνα Κανά. Τόσο ίδιες αλλά και τόσο διαφορετικές. Τόσο «αδελφές» αλλά και τόσο μοναδικές, η κάθε μια με ξεχωριστή προσωπικότητα, ύφος, χαρακτήρα και  εκφραστικά μέσα. Η Λιζέτα και η Μελίνα ή αλλιώς… οι αδελφές Κανατά, του κυρ – Γιάννη και της Βιργινίας. Είχα την τιμή να μπω στο σπίτι τους, να μιλήσω αρκετά με τους γονείς τους και να προσπαθήσω να καταγράψω μικρές και μεγάλες λεπτομέρειες που (ίσως) αποτέλεσαν την συγκρότηση των δύο τραγουδιστριών τη στιγμή που βγήκαν στη σκηνή.

Τετάρτη, 27 Οκτωβρίου 2010

Χρήστος Θηβαίος: «Εχει ανηφόρα να ‘ρθεις από τον εαυτό σου ως εδώ»


Οσο περνούν τα χρόνια τόσο δυσκολεύομαι να προτείνω σε κάποιον φίλο, αναγνώστη ή ακροατή μου, να ακούσει έναν δίσκο που μου αρέσει. Τις περισσότερες φορές κάνω το ακριβώς αντίθετο. Όλα αυτά που με τρελαίνουν και τα αγαπώ, τα κρατάω μακριά από τους άλλους. Για να μην τους παιδεύω τζάμπα. Ετσι θα συμβεί και με το νέο δίσκο του Χρήστου Θηβαίου. Απλά θα σας πω ότι μου άρεσε. Ότι κόλλησα μαζί του. Χωρίς να σας παρασύρω να τον αγοράσετε.

Τρίτη, 26 Οκτωβρίου 2010

Θέλω να «έχω άνθρωπο»




Είναι ένας δίσκος που κυκλοφόρησε πριν από μερικά χρόνια. Τον άκουσα καλά, αγάπησα αρκετά του τραγούδια και μετά σχεδόν τον ξέχασα, μάλλον γιατί τον δάνεισα στην Σόνια, ζητώντας τη γνώμη της για μια ερμηνεία του Σταμάτη Κραουνάκη. Ο λόγος για το CD «Εχω άνθρωπο», σε στίχους Θοδωρή Γκόνη και μουσική Κώστα Λειβαδά. (http://www.youtube.com/watch?v=XCeg-0iF4nc)


Δεν μου είναι εύκολο να χαρακτηρίσω το CD αυτό. Πρόκειται για την μεταφορά ενός θεατρικού εγχειρήματος που ανέβηκε στην Αθήνα (στη Θεσσαλονίκη μάλλον δε θα είχε τύχη…). Ο Γκόνης σκάρωσε λόγια που περιγράφουν ζωές ανθρώπων και ο Λειβαδάς έντυσε με μουσική το πάθος, τον έρωτα, τα όνειρα και εν τέλει την ίδια την μοίρα του καθενός χωριστά.


Δεν υπάρχει αμφιβολία. Η δουλειά αυτή «Εχει άνθρωπο» ή καλύτερα «Εχει ανθρώπους». Στον Υμηττό, στον Πειραιά, στην Αρτα, στο Πορτ Σάιντ και στα Χαυτεία. Γυναίκες προδομένες, άνδρες ερωτευμένους μέχρι αναξιοπρέπειας, ανθρώπους σκληρούς από την ίδια τη ζωή και τις δυσκολίες της. Όχι σ’ αυτόν τον κόσμο, βέβαια. Όχι στον δικό μας. Γιατί ο δικός μας είναι «αλλού». Αισθητικά, ηθικά, ψυχικά σε τελική ανάλυση. Στο CD αυτό, όμως, οι ήρωες του Γκόνη είναι αλλιώς μεγαλωμένοι. Εχουν μιαν άλλη ψυχή μέσα στα στήθη τους και μια άλλη Ελλάδα να τους περιβάλλει. Άλλες εικόνες, άλλο αέρα.


Η ηθοποιός Σύρμω Κεκέ, απαγγέλλει κάποια απαραίτητα πεζά αποσπάσματα, για να έχει συνοχή η θεατρική εκδοχή των τραγουδιών τα οποία ερμηνεύει η Γιώτα Νέγκα, αυτή η «ιέρεια» του λαϊκού μας τραγουδιού. Τι να πρωτοπώ γι’ αυτήν την γυναίκα. Αρτια, συναισθηματική, ερωτεύσιμη. Σπάνιο το μέταλλο της φωνής της. Γεμάτες πάθος οι ερμηνείες της.


Το CD αυτό, βέβαια, «έχει ανθρώπους» γενικώς. Από τον Παντελή Θαλασσινό που συμμετέχει σ’ ένα ντουέτο με την Γιώτα Νέγκα, ως τον Σωκράτη Μάλαμα και την Ελένη Τσαλιγοπούλου, στην κιθάρα και τα φωνητικά, αντίστοιχα.


Τον Σταμάτη Κραουνάκη τον άφησα για το φινάλε. Με βασάνισε πολύ στο «Μπλου Μπερντ». Σε νότες χαμηλές, με πιάνο και λιτή ενορχήστρωση, ο Κραουνάκης πήρε την ιστορία της Αθήνας και την απογείωσε. Η Αθήνα είναι πλέον γριά στο νοσοκομείο. Ερωτευμένη μια ζωή με τον Πειραιά ο οποίος έφυγε στα καράβια. Ο Κραουνάκης της κρατά το χέρι, της «στάζει σ’ αγαπώ» μέσα στον ορό της και της αφήνει ένα κουτί μπισκότα «Μπλου Μπερντ», σαν εκείνα που της χάρισε ο Πειραιάς όταν τις υπόσχονταν πως θα γυρίσει να την πάρει.


Κύριε Γκόνη, κύριε Κραουνάκη, Κώστα απ’ το «Φαγκότο» και Γιώτα Νέγκα, συγχαρητήρια. Αποκλείεται να πουλήσετε, αμφιβάλω αν θα ακούσετε μερικά μπράβο, αλλά στο δικό μου player θα υπάρχει πάντα χώρος για τους δικούς σας ανθρώπους.

Σάββατο, 23 Οκτωβρίου 2010

Εχει γενέθλια ο Μάνος…


Κι εγώ αντιγράφω ένα ωραίο βιογραφικό του από μια ανεπίσημη σελίδα που έφτιαξαν θαυμαστές του στο fb. 
http://www.facebook.com/#!/manos.hadjidakis

Η μεγαλύτερη μουσική ιδιοφυΐα της Ελλάδας, ο Μάνος Χατζιδάκις, γεννήθηκε στις 23 Οκτωβρίου του 1925 στην Ξάνθη, «τη διατηρητέα κι όχι την άλλη, τη φριχτή, που χτίστηκε μεταγενέστερα από τους εσωτερικούς της ενδοχώρας μετανάστες», όπως έλεγε και ο ίδιος.
Ήταν γιος του δικηγόρου Γεωργίου Χατζιδάκι και της Αλίκη Αρβανιτίδου. Μετά τον χωρισμό των γονιών του, το 1932, ο Μάνος Χατζιδάκις με τη μητέρα του και την αδελφή του εγκαθίστανται οριστικά στην Αθήνα.
Εν τω μεταξύ, από τα τέσσερά του χρόνια έχει αρχίσει μαθήματα πιάνου με δασκάλα την Αλτουνιάν, γνωστή μουσικό της Ξάνθης, αρμενικής καταγωγής. Παράλληλα διδασκόταν βιολί και ακορντεόν.
Παγοπώλης και φορτοεκφορτωτής
Στα δύσκολα χρόνια της κατοχής και της απελευθέρωσης, ο Μάνος Χατζιδάκις εργάζεται ως φορτοεκφορτωτής στο λιμάνι του Πειραιά, παγοπώλης στο εργοστάσιο του Φιξ, υπάλληλος στο φωτογραφείο του Μεγαλοοικονόμου, βοηθός νοσοκόμος στο 401 Στρατιωτικό Νοσοκομείο.
Συγχρόνως αρχίζει ανώτερα θεωρητικά μαθήματα μουσικής με τον Μενέλαο Παλλάντιο, σημαντική μορφή της ελληνικής εθνικής μουσικής σχολής, και σπουδές Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, τις οποίες ποτέ δεν ολοκλήρωσε.
Την εποχή εκείνη γνωρίζεται με καλλιτέχνες και διανοούμενους (Γκάτσος, Σεφέρης, Ελύτης, Τσαρούχης, Σικελιανός) της γενιάς του μεσοπολέμου, οι οποίοι θα συμβάλλουν ουσιαστικά στη διαμόρφωση των προσανατολισμών και της σκέψης του. Ο Νίκος Γκάτσος, με τον οποίο γνωρίστηκε το 1943, θα παραμείνει μέχρι το τέλος της ζωής του, ο μεγάλος δάσκαλος και ο ακριβός του φίλος.
Γνωριμία με τον Κουν

Η πρώτη του εμφάνιση στα μουσικά πράγματα της χώρας γίνεται το 1944 με τον «Τελευταίο Ασπροκόρακα» του Αλέξη Σολωμού στο Θέατρο Τέχνης του Κάρολου Κουν. Η γόνιμη συνεργασία του με το Θέατρο Τέχνης θα διαρκέσει 15 χρόνια, με μουσικές για παραστάσεις όπως: «Γυάλινος Κόσμος» (1946), «Αντιγόνη» (1947), «Ματωμένος Γάμος» (1948), «Λεωφορείον ο Πόθος» (1948), «Ο θάνατος του Εμποράκου» (1949) κ.ά.
Εν τω μεταξύ, το 1949 με μια διάλεξη του για το ρεμπέτικο τραγούδι θα ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων στη συντηρητική ελληνική αστική κοινωνία.
Από το 1950 αρχίζει να γράφει μουσική για αρχαίες τραγωδίες και κωμωδίες. Ο Μάνος Χατζιδάκις έχει «ντύσει» μουσικά την Ορέστεια, τη Μήδεια, τις Βάκχες, τις Εκκλησιάζουσες, τη Λυσιστράτη, τον Πλούτο, τις Θεσμοφοριάζουσες, τους Βατράχους και τις Όρνιθες.
Το 1959 παρουσιάζει στο αθηναϊκό κοινό τον Μίκη Θεοδωράκη, ενορχηστρώνοντας και ηχογραφώντας ο ίδιος το έργο του «Επιτάφιος» με τη Νάνα Μούσχουρη.
Χατζιδάκις και σινεμά
Μεγάλο κεφάλαιο αποτελούν και οι μουσικές που συνέθεσε για σπουδαίες ταινίες του ελληνικού και του διεθνούς κινηματογράφου. Αναφέρουμε ενδεικτικά την «Κάλπικη Λίρα» (Γ. Τζαβέλλα 1954), τη «Στέλλα» (Μ. Κακογιάννη, 1955), το «Δράκο» (Ν. Κούνδουρου, 1956), το «America-America» (Ελ. Καζάν, 1962), «Sweet Movie» (Ντ. Μακαβέγιεφ, 1974), κ.ά.
Το 1960 κερδίζει το βραβείο Όσκαρ για το τραγούδι «Τα παιδιά του Πειραιά» από την ταινία του Ζιλ Ντασέν «Ποτέ την Κυριακή», τραγούδι το οποίο θα συμπεριληφθεί στα δέκα εμπορικότερα του 20ού αιώνα.
Ωστόσο, η μουσική του για τον ελληνικό κινηματογράφο και μια σειρά ελαφρών τραγουδιών τού χαρίζει μια «λαϊκότητα ανεπιθύμητη», την οποία δεν θα αποδεχθεί ποτέ και θα τη μάχεται μέχρι το τέλος της ζωής του.
  
Πνεύμα ανήσυχο, ο Μ. Χατζιδάκις χρηματοδοτεί το Διαγωνισμό Πρωτοποριακής Σύνθεσης «Μάνος Χατζιδάκις» του Τεχνολογικού Ινστιτούτου Δοξιάδη. Το βραβείο απονέμεται στον Ιάννη Ξενάκη, άγνωστο τότε στο ελληνικό κοινό.
Το 1966 ο Μάνος Χατζιδάκις πηγαίνει στις ΗΠΑ, όπου ανεβάζει στο Μπρόντγουεϊ με τον Ζιλ Ντασέν και τη Μελίνα Μερκούρη τη θεατρική διασκευή του «Ποτέ την Κυριακή» με τον τίτλο «Illya Darling». Στην Αμερική θα παραμείνει μέχρι το 1972 και η μουσική του αντίληψη θα επηρεαστεί σημαντικά από την pop music. Αποτέλεσμα αυτής της επίδρασης είναι ο κύκλος τραγουδιών «Reflections» με το συγκρότημα New York Rock and Roll Ensemble.
Τo 1972, τον πιο σκοτεινό χρόνο της χούντας, επιστρέφει στην Αθήνα και ιδρύει το μουσικό καφεθέατρο «Πολύτροπο», μέσα από το οποίο επιχειρεί να ανοίξει εκφραστικές διόδους στο μουσικό τέλμα της εποχής.
Η γέννηση του «Τρίτου»
Το 1975 αρχίζει η χρυσή εποχή του «Τρίτου». Γίνεται διευθυντής του κρατικού ραδιοσταθμού «Τρίτο Πρόγραμμα» (1975-81) τον οποίο, σε συνεργασία με μια ομάδα νέων και ταλαντούχων δημιουργών, γίνεται σημείο αναφοράς.
Το 1989-93 ιδρύει την «Ορχήστρα των Χρωμάτων», για να παρουσιάσει «πρωτότυπα προγράμματα που συνήθως δεν καλύπτονται από τις συμβατικές συμφωνικές ορχήστρες», την οποία διηύθυνε μέχρι το τέλος της ζωής του. Η Ορχήστρα των Χρωμάτων με μαέστρο τον Χατζιδάκι έδωσε 20 συναυλίες και 12 ρεσιτάλ ελληνικού και διεθνούς ρεπερτορίου με Έλληνες και ξένους σολίστ.
Στη διάρκεια όλων αυτών των χρόνων ο Μάνος Χατζιδάκις ήταν διαρκώς παρών στην ελληνική δισκογραφία, με δεκάδες δίσκους που θεωρούνται πια κλασικοί: Ο Κύκλος με την Κιμωλία (1956), Παραμύθι χωρίς Όνομα (1959), Πασχαλιές μέσα απ' τη νεκρή γη (1961), Δεκαπέντε Εσπερινοί (1964), Μυθολογία (1965), Καπετάν Μιχάλης (1966), Τα Λειτουργικά (1971), Αθανασία (1975), Τα Παράλογα (1976), Σκοτεινή Μητέρα (1985), Τα Τραγούδια της Αμαρτίας (1992) κ.ά.
Μοναδικός, ιδιοφυής και αεικίνητος, ο Μάνος Χατζιδάκις «έφυγε» από κοντά μας στις 15 Ιουνίου 1994.

Και για φινάλε, λίγα λόγια από τον ίδιο τον Μάνο στην εισαγωγή του εξαιρετικού βιβλίου με τα «Σχόλια στο Τρίτο»...
 
«Σαν άρχισα τα «Σχόλια» στο Τρίτο το '78, δεν είχα αποσαφηνίσει μέσα μου ούτε το ύφος της γραφής τους, ούτε καλά-καλά τους στόχους μου. Γνώριζα βέβαια πως θάπρεπε να ξεκινήσω απ' την πραγματικότητα του τόπου μας, αλλά όχι με τον τρόπο της «βραδυνής» και «μεσημβρινής» παραδημοσιογραφίας -τρόπος και είδος γραφής που απεχθάνομαι από νέος και περιφρονώ.
Σχόλιο με σχόλιο λοιπόν σχημάτιζα τον τρόπο, τη γραφή και το επίπεδο μέσα απ' το οποίο έβλεπα τον νεοελλαδικό κόσμο μας και επικοινωνούσα ολοένα με ένα πλατύτερο κοινό ή καλλίτερα με ένα μεγαλύτερο κοινό, γιατί ποτέ είναι αλήθεια δεν υπήρξα κατάλληλος για το πλατύ κοινό. Φυσικά επικοινωνούσα με όλους, εκτός από τους παραδημοσιογράφους και τον αρμόδιο υφυπουργό -ανίκανους, για μια οποιαδήποτε επικοινωνία. Αυτοί όμως ενοχλήθηκαν πολύ σαν συνειδητοποίησαν το γεγονός ότι επιτυγχάνετο επικοινωνία χωρίς τη συμμετοχή τους, χωρίς τα δημοσιογραφικά ή τα πολιτικά οφέλη, έτσι κι η αντίδρασή τους ήταν άμεση -ενορχηστρωμένη λασπολογία, «αγανακτισμένοι ακροατές», μηνύσεις και ένας υφυπουργός πιεζόμενος από την Κοινή, κοινότατη Γνώμη. Το Τρίτο σταμάτησε τη λειτουργία του, σταμάτησαν και τα «Σχόλια». Για μιαν ακόμη φορά η ποιητική συνείδηση και η έκφρασή της καταδιώχθηκε και εξαναγκάστηκε στη σιωπή. Η έκδοση λοιπόν αυτών των «Σχολίων» ήταν επιβεβλημένη για να μην ξεχνάμε την αθλιότητα και τις οδυνηρές αλήθειες του καιρού μας και του τόπου μας».

Παρασκευή, 22 Οκτωβρίου 2010

«Ανάσες» κάτω από τους ήχους


Το «βαλς των χαμένων ονείρων» ήταν για χρόνια ο τίτλος της πρωινής εκπομπής μου στα ερτζιανά της Θεσσαλονίκης. 8-10, 9-11, 10-12, αυτές πάνω κάτω ήταν οι ώρες που διάλεγα από το 1997 να ξεκινώ… με Σωκράτη Μάλαμα τις δίωρες εκπομπές μου.


Ηταν όμως το βαλς αυτό και το μουσικό σήμα της αρχής. Μία συγκεκριμένη εκτέλεση της μουσικής του Μάνου Χατζιδάκι σε διασκευή Κώστα Γρηγορέα από το CD «Τετράδιο για κιθάρα» στο οποίο θα βρείτε κάποιες από τις καλύτερες δημιουργίες του Μάνου «για δύο κιθάρες». Νομίζω αυτός είναι και ο μαγικός αριθμός: Το «δύο». Πομπός και δέκτης, παραγωγός και ακροατής, συγγραφέας και αναγνώστης. Πιασμένοι χέρι – χέρι σ’ ένα βαλς ονείρων να γλυκαίνει με  ρυθμό ¾ τις εκφράσεις του προσώπου και τις ενστικτώδεις αντιδράσεις του σώματος. Ενας γλυκός ήχος που να μπορεί να σε κάνει «άνθρωπο» στις 8 το πρωί, την ώρα που όλα σε θέλουν αλλιώς…


Το σκέφτηκα για τίτλο ένα βράδυ Κυριακής, όταν ανακάλυψα στη ΝΕΤ την ταινία «Χαμένα όνειρα», του Αλέκου Σακελλάριου και του Χρήστου Γιαννακόπουλου. Δεν μπορώ να βρω πέντε ταινίες σαν αυτή στο ελληνικό κινηματογραφικό ρεπερτόριο, όχι γιατί οι ερμηνείες της με συγκίνησαν ή γιατί  το σενάριο που περιγράφει τις ζωές δύο φτωχών ερωτευμένων (Δημήτρης Παπαμιχαήλ - Αντιγόνη Βαλάκου) ήταν τόσο συγκλονιστικό. Η ταινία αυτή του Φίνου έχει ένα «κλίμα» στο ρυθμό των πλάνων, στη φωτογραφία, στις εσωτερικές λήψεις και στο πλάσιμο των χαρακτήρων που σου «μιλά» χωρίς συγκεκριμένες λέξεις, χωρίς προφανή συμπεράσματα και νοήματα.


Ετσι ήθελα να είναι η εκπομπή. Να την εντοπίζει αμέσως  ο ακροατής έτσι όπως ψάχνει με την αναλογική βελόνα του τις συχνότητες. Συνήθως οι σταθμοί στους οποίους δούλεψα είχαν σήμα...  ασθενικό. Επρεπε να ψάξεις καλά για να μπορέσεις να συντονιστείς. Η εκπομπή ήθελα να έχει κάτι τόσο δικό της που να μην μπερδεύεται κανείς περιμένοντας να ακούσει τη φωνή μου ανάμεσα στα τραγούδια. Ηθελα η εκπομπή να έχει «ανάσες» κάτω από τους ήχους. Να εκπέμπει κάποια μηνύματα σε μη εντοπίσιμες  συχνότητες… Βλακείες δικές μου δηλαδή που όμως σε έναν βαθμό «είπαν» κάποια πράγματα, πρώτα σε μένα και μετά σε έναν σκληρό πυρήνα ακροατών του νεοέντεχνου μουσικού ύφους.


Τώρα το «βαλς των χαμένων ονείρων» έγινε από εκπομπή ραδιοφωνική ένα «περίεργο» ιστολόγιο. Θα μου πείτε, και οι εκπομπές οι ραδιοφωνικές «περίεργες» ήταν. Αν δεν ήσουν μυημένος σ’ αυτές μπορεί και να νόμιζες ότι παρεμβάλλει… σκοπιανός σταθμός πάνω στη συχνότητα. Δεν ξέρω που θα με βγάλει. Σκέφτομαι να γίνει μια πρώτη βάση επικοινωνίας μεταξύ φίλων ώστε να μπορούμε να βρεθούμε όταν θα αρχίσουν και πάλι οι ραδιοφωνικές εκπομπές. Γιατί οι εκπομπές δεν γίνεται να μην ξαναρχίσουν. Το σκέφτηκα καλά, μέτρησα τι αξίζει περισσότερο να κάνω από δω και στο εξής κι αφού κατάλαβα πως μια σειρά από δήθεν σημαντικά πράγματα πρέπει να τα αφήσω για πάντα πίσω μου, βρέθηκα με τα «ελάχιστα», με τα βασικά και είπα να επιστρέψω σ’ αυτά.

Τετάρτη, 20 Οκτωβρίου 2010

Πέντε τραγούδια που «έλιωσαν» στο CD player

1. «Λευκή καταιγίδα», Παύλος Παυλίδης
2.  «Καραβάκια και σαΐτες», Νατάσα Μποφίλιου
3.  «Υστερόγραφο», Μάρθα Φριντζήλα
4.  «Πιες», Σωκράτης Μάλαμας
5.  «Ερωτικό», Παντελής Θεοχαρίδης

Τρίτη, 19 Οκτωβρίου 2010

Αλήθεια, ποια είναι η αλήθεια;


Κάποιος που νόμιζε ότι ξέρει, είπε με ύφος χιλίων καρδιναλίων μια τεράστια κουταμάρα: «Η αλήθεια υπάρχει ενώ το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί». Επεσε για ύπνο σίγουρος πως σύντομα το τεράστιο αυτό νέο θα διαδοθεί. Λίγο πριν κλείσει τα μάτια του μάλιστα, αναρωτήθηκε αν πρέπει να κατοχυρώσει πνευματικά δικαιώματα ή να γράψει ένα ολόκληρο βιβλίο από την αρχή… Ένα ψέμα έπρεπε να εφευρεθεί για να δώσει ακόμη μεγαλύτερη αξία στην αλήθεια της φράσης.
Κι όμως, όσο το μήνυμα αυτό περί αλήθειας και ψέματος συναντούσε παραλήπτες, τόσο περισσότερο γιγάντωνε και η ακριβώς αντίθετη άποψη: «Το ψέμα υπάρχει, η αλήθεια πρέπει να εφευρεθεί». Προς στιγμήν δυσανασχέτησε ο εφευρέτης της πρωτότυπης φράσης. «Δεν είναι αλήθεια η αντίθετη άποψη. Είναι ένα ψέμα που έχει εφευρεθεί», είπε για να διατηρήσει το δικαίωμα στην πατρότητα της αλήθειας που ξεστόμισε.
Επειτα όμως άρχισε και ο ίδιος να αμφιβάλει. Όχι μήπως κάνει λάθος, ούτε μήπως αυτή η αντίστροφη φράση, που αδυνατίζει τη δική του, έχει βάση και λογική. Αμφέβαλε για το κατά πόσο μπορεί απ’ όλη αυτή τη «δίνη» της διάδοσης μιας πληροφορίας να βγει ο ίδιος κερδισμένος. Να αποκτήσει φήμη ή χρήμα ή και τα δύο. Γιατί δηλαδή; Ένα φρικιό που εφευρίσκει το αυτόματο πότισμα αξίζει μεγαλύτερης αμοιβής από τον ίδιο; Γιατί ο έξυπνος λεμονοστύφτης αποφέρει εκατομμύρια και ο «ανώδυνος ιδεοστύφτης» δεν αξίζει πεντάρα; Ηταν έξυπνος ο εφευρέτης μας. Κατάλαβε πως η πατέντα της φράσης του, κινδύνευε να χαθεί.
 Και τελικά κατοχύρωσε τη δεύτερη φράση: «Το ψέμα υπάρχει, η αλήθεια πρέπει να εφευρεθεί». Δεν ήταν από αδυναμία, ούτε γιατί είχε ευμετάβλητη κρίση. Είπαμε, ήταν έξυπνος. Είχε καταλάβει πως για να «πληρωθείς» μια τέτοια φράση πρέπει να αποδείξεις ότι την έχεις εφεύρει. Αν την εφεύρεις όμως δεν είναι αλήθεια. Είναι ψέμα και το ψέμα δεν «πληρώνεται», ενώ η αλήθεια υπάρχει από μόνη της και δεν ανήκει σε κανέναν… Τόσο απλό που αναρωτιέσαι: «Υπάρχει…»

Παρασκευή, 15 Οκτωβρίου 2010

Για να μην γίνει η απώλεια, συνήθειά μου

Η πρώτη μου ιστορία στο «Βαλς των χαμένων ονείρων» θέλω να είναι η ιστορία του Στράτου. Για την ακρίβεια, η δημιουργία του μπλογκ επισπεύσθηκε γιατί το συγκεκριμένο κείμενο ήταν εσωτερική μου ανάγκη να δημοσιευθεί σήμερα, Παρασκευή 15 Οκτωβρίου, που συμπληρώνονται 14 χρόνια χωρίς αυτόν.